Buitenmensen noemen Henk en Margreet de Boer zich. In 2010 hebben ze zich op het 20 hectare grote NSW-landgoed gevestigd. Voor Henk was het iets totaal nieuws. Als zelfstandig consultant was het zijn eerste kennismaking met natuur en natuurbeheer. Inmiddels is hij behalve fanatiek natuurbeheerder ook jager. Margreet, edelsmid van beroep, kende het landgoed al, dat ze via vererving in handen kreeg. 

Familie De Boer

Overwoekerd

Zo’n 30 tot 40 jaar was er aan de voormalige boswachterswoning, het bos en het water niks gedaan. De drie waterpartijen waren dichtgegroeid en het bos was overwoekerd. Haar opa had er nietsvermoedend Amerikaanse vogelkers geplant dat zich als een dolle in het bos uitzaaide. Samen stortten zij zich op het opknappen van het geheel.

Natuurparel in ontwikkeling

Met een groot kapmes loopt Henk de Boer vrijwel dagelijks rond op het landgoed. De bramen moeten het ontgelden en opschot gaat met een felle klap voor de bijl. ‘Ik kan er zelfs een kleine boom mee omhakken’, klinkt het vol trots. Als de boom te dik is, komt de kettingzaag eraan te pas. Henk doet het grove werk, Margreet zoals ze het noemt de randjes en de kantjes. Het resultaat is een natuurparel in ontwikkeling, waar al goed te zien is wat er is bereikt.  

De voormalige boswachterswoning

Eeuwenoude traditie

We houden ervan om iets te creëren. We hebben nu de ijsvogel, wielewaal, de waterviolier is er, gele lissen bloeien, eenden, ganzen en zelfs dodaars zwemmen er rond. Koperwieken, buizerds en diverse uilen vliegen. Je ziet gewoon de diversiteit toenemen’, vertellen ze. Het bos nemen ze ook onder handen. ‘Laatst hebben we grove dennen vrijgezet. Daar worden we blij van.’ Twee geboortebomen voor hun beide kinderen staan op een eilandje in een van de vijvers: een winter- en een zomerlinde. Hiermee sluit het echtpaar aan bij een eeuwenoude traditie op het platteland.

Voldoening

Hun enthousiasme spat ervan af. ‘Het geeft enorm veel voldoening als je ziet wat er allemaal is gedaan.’ Maar het is een hele klus, zeker als je er nog een baan naast hebt. ‘Soms denk je, waar halen we de tijd vandaan? Maar het gaat allemaal tussendoor en je krijgt er veel voor terug.’ Er is ook hulp. Vriend Wouter van Middelaar heeft een grondverzetbedrijf en helpt met het graafwerk. Een keer per jaar helpt een zaagploeg van 15 tot 20 man een handje. Zagend en hakselend is veel van de Amerikaanse vogelkers in de eendenvijver inmiddels gerooid. Daarvoor in de plaats zijn vruchtdragende inheemse soorten geplant. Een pan snert en een gezellige borrel tot slot.

Nat gebied

Het landgoed ligt grotendeels in veengebied. Om elzen en eiken te laten groeien zijn er vroeger rabatten aangebracht. De aardenwallen waren dichtgegroeid, maar zijn inmiddels geschoond en opnieuw aangeplant. Op verschillende plekken zorgt kwel voor continu extra water. Bij de eendenplas is nog een ouderwetse nortonpijp aanwezig om de vijver continue van water te voorzien. Via gaatjes in het onderste puntstuk komt het kwelwater omhoog. Op aanraden van SBNL Natuurfonds zijn de eigenaren gaan praten met het waterschap om de watervoorziening beter te reguleren. Dat is gelukt. Het is met stuwtjes zo ingericht dat het water zo snel mogelijk wegvloeit of juist blijft, als dat nodig is.

Rust voor het wild

Henk en Margreet willen naast een mooi landgoed met veel biodiversiteit ook rust creëren voor het wild. Daarom vinden zij het plezierig, dat niet te veel wandelaars op hun terrein rondstappen. Er is wel een wandelroute, maar voor menigeen is het verscholen gebied onbekend. ‘Veel natuurgebieden in Nederland worden kapot gerecreëerd. Wandelaars zijn goed, maar niet te veel. Je wilt rustplekken voor de dieren, zodat ze ook op ons terrein blijven’, legt Margreet uit.

Stimulans

De twee zijn bijzonder ingenomen met de bijdragen (in totaal € 5.150,-) die zij van SBNL Natuurfonds ontvingen. ‘Wij steken uit eigen zak behoorlijk wat geld in het herstel en zijn daarom heel blij met de financiële ondersteuning. Dat geeft stimulans’, geven Henk en Margreet aan. De beoordelende commissie noemt het een geweldig particulier initiatief, dat zeker een aanmoediging verdient.

Tekst: Hans Siemes | Foto’s: Fam. De Boer | Gepubliceerd in Mijn Natuur, zomer 2025